Schoolreünie… Jezelf vergelijken met anderen

Deze herfst is de reünie van mijn oude middelbare school. Ik zou er heen kunnen gaan. Maar ik zie er een beetje tegenop. Ik weet dat één “jongen” al professor was op z’n 28e (ik ben dus geen professor) en dat een andere een paar jaar lesgegeven heeft aan een universiteit in Amerika (ik dus niet). Een vriendin van mij heeft een prachtig gezinnetje waar ze trots op mag zijn, en daarnaast werkt ze en is ze freelance creatief designer. Er zijn zeker weten mensen slanker dan ik en mooier gekleed. En zo zijn er nog veel meer dingen die ik allemaal niet bereikt heb en anderen vast wel.

Nou moet ik zeggen dat ik ook weet dat iemand een strafblad heeft gekregen in de tussentijd. Dat iemand al overleden is aan baarmoederbalskanker (wat een kutziekte is het toch). Dat mensen al hun ouders kwijt zijn terwijl ik ze allebei nog heb en in goede gezondheid.

Over het algemeen ben ik weinig jaloers op anderen. Dat Christina Aguilera een mooier lichaam heeft dan ik, en beter kan dansen, zal me worst wezen. Dat iemand in Amerika misschien op z’n 20e al professor werd, ook. Dat een knulletje van 18 iets uitvindt en het na twee jaar kan verkopen voor een paar miljoen: who cares? Maar dit is het groepje mensen met wie ik in de toch wel vormende jaren van mijn leven optrok. Op hen kan ik zeker wel jaloers worden, als ik dat toelaat.

Wat vinden jullie? Gaan, of lekker niet gaan?

Advertenties

10 reacties

Opgeslagen onder Geen categorie

10 Reacties op “Schoolreünie… Jezelf vergelijken met anderen

  1. mirjam

    Volgens mij is er maar een criterium nl. vind je het leuk om ze weer te zien?
    Jezelf steeds met anderen vergelijken heeft geen enkele zin. Als ik de zin: “Gaan ,of lekker niet gaan?” zie dan vallen me de woorden “lekker niet” op.

  2. Ik denk dat het er vanaf hangt met welk idee je er naartoe gaat. Als je weet dat je er moeite mee hebt omdat je jezelf vergelijkt met anderen en jezelf bij voorbaat al “minder” vindt dan de anderen dan is dat geen gezonde insteek.Dan kun je beter niet gaan.
    Als je dat los kunt laten en erheen kunt gaan met het gevoel dat je trots kunt zijn op wie je bent (en NIET wat je doet), dan is het al heel anders. Dan kun je vanuit je gevoel en met compassie naar anderen kijken en zien hoe ze zich door de omstandigheden heen hebben ontwikkeld. En dan kunnen er verrassende nieuwe inzichten ontstaan en wellicht nieuwe (hernieuwde) vriendschappen. Succes met je beslissing

  3. Aleen gaan als je het heul erg leuk vindt om sommige mensen weer eens te zien en spreken, anders…
    groet

  4. Lot

    Mijn schooltijd ligt al bijna 50 jaar achter me en ik heb er ook heel weinig herinneringen aan, ik vond school gewoon niets aan. Ik heb ook geen herinneringen aan namen en gezichten op 2 na en met die heb ik nog steeds zo af en toe contact. Dus nee geen reunie voor mij.

  5. Vlijtig met zuinigheid

    Ik ben niet zo reünie achtig. Inderdaad komen de succesverhalen altijd om de hoek kijken en voel je jezelf de mindere. Nee, laat mij maar tevreden zijn in mijn huidige tijd en niet terugkijken naar vroeger en de mensen die daarbij hoorden.

  6. ik sluit me bij Pecunia aan. Als het jou lukt om te gaan vanuit je kracht, dan kan je leuke ontmoetingen hebben. Je schrijft goed, je hebt een prachtig blog, je hebt vast heel veel dingen waar je trots op kunt zijn. Wie weet houdt die professor zich wel met antidepressiva op de been. En die succesvolle creatieve designer is misschien wel jaloers op jou, omdat zij en en en probeert te combineren en jij keuzes maakt die zij niet durft te maken. Misschien, dat merk je op die avond, hoewel mensen goed zijn in het ophouden van facades..
    Maar dit is allemaal theorie: ik heb ook niet de baan waarvan ik droomde, en vermijd alle reunies. Omdat ik mezelf vergelijk, omdat ik geen zin heb me te moeten verdedigen, en geen zin heb in een week halve depressie achteraf.

  7. Misschien moet je gewoon nog een jaar of tien wachten met bezoeken van reünies. Als je nog geen veertig bent is carrière en status nog te belangrijk.
    Later, hmm ik spreek uit ervaring, worden andere dingen en herinneringen meestal interessanter. Ook veranderen sommige mensen naar mate ze ouder worden en bij een wat grotere reünie loop je gewoon bij “vervelende lieden” weg.
    Bedenk dat je jouw manier van leven kunt vertellen maar niet hoeft te verdedigen! Groetjes, Thea.

  8. VeggieMo

    De belangrijkste reden om naar een rëunie te gaan is toch dat je de mensen graag terug wilt zien?
    Ik heb door oa verhuizingen op nogal veel scholen gezeten en van de meesten zou ik niet naar een rëunie gaan. Wel naar die van de Mavo. Misschien komt die nog eens.
    Qua carriere maak ik echt de blits niet want ben al bijna 25 jaar thuisblijfmoeder 🙂

  9. Ik zou persoonlijk niet gaan, maar dat is omdat ik totaal geen behoefte heb om die mensen te zien. Het zou voor mij een avond worden waarbij ik maar één ding zou denken, ‘wanneer is het afgelopen’.

    De vraag is niet of iemand al professor is en of iemand een leuk gezin heeft. De vraag is ook niet of jij dat niet hebt en je daarom jezelf misschien minder voelt dan iemand anders. Wat niet hoeft trouwens, want ook zonder gezin en zonder dat je professor bent, ben je iets, alleen iets anders.
    De vraag is, heb je er behoefte aan en vind je het leuk om die mensen te zien. Verheug je jezelf erop om naar de reünie te gaan of ligt die avond als een baksteen op je maag.

    Heb je er zin in en kijk je er naar uit, vooral heen gaan. Is het niet zo, doe het dan niet.