Eerlijkheid of diplomatieke antwoorden

Vorig weekend was een jongere vriendin een middagje langsgekomen. En ineens viel me weer op hoe eerlijk, soms op het botte af, mijn vriend is. Die vriendin is namelijk van de meer diplomatieke kant: alles is altijd leuk, lekker of interessant. Als ze niet meedoet met iets, is dat omdat ze moe is of al bezet, nooit omdat ze er geen zin in heeft. Ze zal nooit het achterste van haar tong laten zien.

Aan de ene kant is ze daardoor makkelijker in de omgang dan mijn vriend. Je krijgt geen ruzie of meningsverschil met haar. Ze schikt zich meestal wel naar jouw plannen. Je kunt ook goed met haar voor de dag komen bij anderen, ze is heel sociaal.

Aan de andere kant… Weet ik misschien nog steeds niet goed wie zij eigenlijk is. Of waar ik haar echt een plezier mee kan doen. En na een paar jaar vriendschap word ik daar wel nieuwsgierig naar. Wat vindt zij echt leuk? Waar kan zij echt enthousiast over worden? Ik geloof ook dat deze eigenschap haar zelf soms dwars zit in haar ontwikkeling. En dat ze vaak dingen doet die ze eigenlijk niet superleuk vindt.

Zelf ben ik misschien ook een beetje opgevoed in die richting. Geen ruzie maken, lief zijn voor elkaar. Als je geen zin hebt, dan máák je maar zin. Je gastvrouw heeft voor jou gekookt, dus ook als het smerig smaakt, moet je zeggen dat het heerlijk is, anders beledig je haar. En als je een cadeautje niet leuk vindt, bedank de gever dan in ieder geval maar voor het feit dat hij aan je gedacht heeft.

Ik heb in het begin dan ook erg moeten wennen aan mijn vriend, die namelijk meestal gewoon ronduit voor zijn mening uit komt. Al kan hij ook heel goed aanvoelen wanneer hij echt even beleefd “moet” zijn. En gelukkig was zijn mening over mij gunstig en kwam hij daar ook heel rond voor uit, dat was wel aantrekkelijk. Maar als ik een uitje verzon en hij had er geen zin in, dan zei hij dat gewoon en ging niet mee. Ook niet om mij een plezier te doen. Ook als hij een bepaald boek, of een bepaalde zanger, of een kledingstuk niet leuk of mooi vindt, steekt hij die mening niet onder stoelen of banken.

Het voordeel moge duidelijk zijn: wat mijn vriend zegt, bedoelt hij ook. Je hoeft niet te raden naar hoe hij eigenlijk ergens over denkt, of hoe hij zich voelt.

Heeft dit nog wat met financiën te maken? Nou niet veel. Behalve misschien dat mijn vriend dus ook op dat gebied er geen moeite mee heeft om dingen niet te kopen, als hij daar geen zin in heeft. Als ze hem iets opdringen, dan blijft zijn nee, nee. Die vriendin, en ik, zullen misschien soms aardiger zijn dan goed voor ons is, en dan iets kopen wat we eigenlijk niet wilden kopen…

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Geld en besparen

3 Reacties op “Eerlijkheid of diplomatieke antwoorden

  1. Ilse

    Ik wordt niet wild enthousiast van brute eerlijkheid. Volgens mij kun je ook eerlijk zijn en dat dan een beetje diplomatiek brengen. Schoonzus zegt ook alles eerlijk en recht voor zijn raap. Het nare voor haar is dat ze regelmatig met iemand overhoop ligt, die dat toch niet zo kan waarderen. Ik ben voor eerlijkheid, maar de toon maakt de muziek.

  2. Het is inderdaad een wereld van verschil van brute eerlijkheid naar diplomatiek zijn. Ik ben zelf ook erg diplomatiek, maar je kan mij niks opdringen. Ik kan prima diplomatiek afwijzen 🙂

  3. em

    ik ken ook iemand die erg diplomatiek is zo diplomatiek dat ze niet eerlijk is