Werken tot m’n zeventigste? Mij niet gezien!

Ik las net een berichtje van Zuinigaan over doorwerken tot je zeventigste…

Een van mijn redenen om geld te (blijven) sparen is, dat ik niet afhankelijk wil zijn van de overheid over wanneer ik met pensioen kan. Afgelopen maandag het pensioen gevierd van een collega die zijn werk al jaren en jaren zat was, maar die wel door moest omdat gunstige regels altijd net voor zijn neus weggekaapt werden door nieuwe regelgeving van de overheid. Nu mocht hij dan eindelijk. We gunnen het hem allemaal van harte!

Maar dat wil ik niet voor mezelf! En desnoods betaal ik dan mijn eerste pensioenjaren maar zelf, van mijn spaargeld. Met mijn huidige spaarpotje (en laten we even aannemen dat dit geldbedrag gewoon met de inflatie mee gaat groeien) kan ik circa twee jaar eerder met pensioen dan wat tegen die tijd de officiële pensioenleeftijd zal zijn.

Dat hoop ik zeker nog wat uit te breiden. Als ik naar mijn ouders kijk, zou ik het waarschijnlijk fijn vinden als ik in ieder geval vanaf mijn zestigste de keuze had om te stoppen met werken. Waarschijnlijk zou het maandelijkse inkomen dan wel redelijk laag worden, maar die ontsnappingsmogelijkheid wil ik dan wel graag hebben.

Misschien vind ik het tegen die tijd nog hartstikke leuk om te werken. In dat geval ga ik natuurlijk gewoon door. Maar doorwerken terwijl de bedrijfscultuur om je heen veranderd is, terwijl je misschien andere dingen in je leven hebt waar je meer tijd aan zou willen geven, en terwijl je geest en lijf misschien wat trager worden maar je werklast niet minder… Nee, dat lijkt me niets.

Misschien moet ik mijn spaarpotje voortaan maar mijn “pensioenparachute” gaan noemen 🙂

Advertenties

12 reacties

Opgeslagen onder Geld en besparen

12 Reacties op “Werken tot m’n zeventigste? Mij niet gezien!

  1. Hier precies hetzelfde. Het werk is leuk, maar echt niet waar het om draait in het leven. Wij willen ook de keuze hebben en zijn daar hard aan aan het werken. Ik zou zelfs vanaf mijn 50e al de keuze willen hebben. I like pensioenparachute!!!

  2. Thea

    Gelukkig dat je geen 3 kinderen hebt, waarvan een gehandicapt, zodat je niet zoveel kan werken dus niet zoveel verdient en ook niet zoveel kan sparen. Gelukkig dat je een partner hebt die ook ’n goed inkomen heeft en niet de benen nam toen het gehandicapte kindje geboren werd. Gelukkig dat je kan/mag/mocht studeren zodat je een goede baan hebt.
    Gelukkig dat je voor je eigen pensioen kan zorgen……..ik denk dat er veel mensen zijn die dat graag willen.

    • Je trapt me een beetje tegen het zere been, Thea. Ik weet dat ik af en toe geluk heb, maar ik heb ook hard gewerkt om te komen waar ik nu gekomen ben.

      Ik denk dat meer mensen meer zouden kunnen sparen voor later, maar in plaats daarvan teveel leven in het nu. Dat geldt dan waarschijnlijk niet voor jou, jij hebt gewoon pech gehad wat erg jammer is. Succes met jouw leven!

      • Thea

        Mijn eigen leven is succesvol genoeg en ik hoef me gelukkig geen zorgen te maken. Ik wilde alleen even reageren omdat niet iedereen de kansen krijgt die jij en ik wel gekregen hebben!

    • linda

      Thea heel rot voor je allemaal maar je 4x gelukkig klinkt niet erg gemeend, integendeel.
      Spaarolifantje; ik gun je van harte dat je wens uitkomt, je werkt er hard aan!

      groet Linda

      • julia

        Ik heb ook drie kinderen, en mijn partner ging er ook vandoor. Ik kon maar 2 dagen werken,maar ik heb flink gespaard. Dat is niet alleen een kwestie van geluk, maar vooral van veel wilskracht en discipline. En daar gaat het voor veel mensen mis, maar dat zien of willen ze zelf niet zien. Julia

      • Nou ja, stel dat je echt een gehandicapt kind hebt dat veel extra zorg en geld vraagt, dan kan ik me voorstellen dat sparen moeilijker is. Soms heb je ook gewoon echt pech als mens. Maar het is ook waar dat de ene mens beter met tegenslagen om kan gaan dan de andere, en harder kan “vechten” om toch een goed en leuk leven te hebben.

  3. Pensioenparachute, klinkt leuk! Neem ‘k graag van je over 🙂
    groet

  4. Jootje

    Ik ben nu 58. Werk 4 dagen in de week. Mijn vrije dag zie ik als vooruitgeschoven pensioen. Op die dag doe ik alleen dingen die ik leuk vind.
    Zo hoop ik het tot mij 67ste vol te houden.
    Heb ik mijn hypotheek voor een groot deel afbetaald dan wil ik graag 3 dagen in de week werken.
    Kijken of het lukt.

  5. Rob

    Ik zorg dat mijn hypotheek afgelopen is op mijn 61ste. Dan kan ik met mijn pensioen omdat ik dan veel minder vaste lasten heb.

  6. Ja, tot mijn 70e werken is echt nog een ver-van-mijn-bed show (zeg ik op mijn 31e) Wie dan leeft, wie dan zorgt!
    Leuk woord, pensioenparachute, succes met sparen en ik hoop dat het lukt om op je 60e te kunnen stoppen. Ik moet zeggen dat de generatie van mijn ouders, de vijftigers en zestigers van nu, al veel jonger zijn begonnen met werken, op hun 15e soms al, onder vaak zwaardere arbeidsomstandigheden en er meer dan 40 jaar dienst op hebben zitten, en dat is erg lang! Nu begin je als begin twintiger pas met je eerste baan na een opleiding…prima dat “wij” langer door moeten. En heel eerlijk.

  7. ans

    of langer door moeten werken leuk en of haalbaar is hangt natuurlijk van een heleboel factoren af, ten eerste mag je blijven werken of dreigen er ontslagen of in jouw bedrijf of je bedrijfstak? ten tweede kun je blijven werken en daarmee bedoel ik dan qua gezondheid ? want het maakt natuurlijk heel veel verschil of je een baan hebt die wel of niet veel van je eist, dan wel fysiek dan wel geestelijk . en ten derde is je werk zodanig leuk dat je wilt blijven werken? ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet zo zie zitten om tot mijn 67e te moeten blijven werken, zeker niet nadat ik dit jaar 2 en een halve maand ziek thuis geweest ben ook nu nog na ruim 5 maanden nog steeds niet volledig werk. ik ben 52 ,alleenstaand en werk nu bijna 18 jaar als schoonmaakster en toen ik begon was het niet mijn eerste keus,maar na 10 jaar niet gewerkt te hebben en door een scheiding verplicht om te gaan werken met een kind van 7 jaar ,was het werk waarbij ik snel kon beginnen en kon ik de uren aanpassen aan mijn kind en was het ook best wel leuk werk,maar nu met de steeds meer toenemende werkdruk en het feit dat ik inmiddels op 3 verschillende locaties werk verdeeld over 2 dagdelen en waarvoor ik ruim 90 minuten per dag moet fietsen, zie ik niet hoe ik dat tot mijn 67e vol moet houden,maar ja ik zal wel moeten.