Spijt en balen

Ik plaatste vrijdagavond een berichtje over dat het paspoort tien jaar geldig wordt. Meerdere mensen reageerden met “Och wat jammer, ik heb net een nieuwe gekocht / moeten kopen. Had ik dit maar geweten!”. Elke keer als ik zo’n verhaaltje las, vond ik het inderdaad ook jammer voor die persoon, en snapte ik dat ze er van baalden. Ik kromp zelf ook een beetje in elkaar. Ik weet immers hoe het voelt.

Eventjes kijken, een willekeurig lijstje van uitgaven waar ik spijt van heb:

  • dat dure sportschoolabonnement dat ik nog zeven maanden moest doorbetalen nadat ik allang gestopt was met er heen te gaan
  • die twee jaar dat ik mijn dure telefoonabonnement door heb laten lopen terwijl dat niet hoefde. Dit was lang geleden, en ik had toen eerst twee jaar lang netjes betaald voor een abonnement plus nieuwe telefoon, maar daarna ben ik gewoon door blijven betalen, terwijl ik een gratis nieuwe telefoon had kunnen krijgen, of naar een goedkoper sim-only abonnement had kunnen overschakelen
  • die keer dat ik drie weken te laat was met het opzeggen van een tijdschriftabonnement, waardoor ik er nog weer een heel jaar aan vast zat (ik geloof dat die wet nu veranderd is, maar toen was dat nog zo)
  • die keer dat ik dacht dat ik mijn portemonnee verloren had, maar ik ‘m twee uur na het blokkeren van al mijn pasjes terugvond. De nieuwe pasjes kostten tijd en geld…
  • die ene keer dat ik geld overmaakte naar iemand als lening, en dat ik het geld nooit meer terugzag
  • die keren dat ik onderweg was met de trein, me verveelde en dan maar snel even tien tot twintig euro neerlegde voor een matig boek dat ik wel uitlas, maar daarna weggooide
  • die keer dat ik op vakantie ging terwijl ik hartstikke rood stond, en uiteindelijk de vakantie ook nog eens helemaal niet leuk vond en vreselijk gestrest thuis kwam
  • die ene keer dat ik een verkeersboete kreeg voor te snel rijden (en ja, maar eentje, ooit, omdat ik maar weinig rij)
  • die keren dat ik kleren kocht die toch niet bij me pasten, en dat ik ze dan ook niet op tijd terugbracht naar de winkel
  • die twee of drie keer dat ik een boete kreeg bij de NS voor zwart rijden – simpelweg omdat ik mijn kaartje was vergeten te stempelen of was vergeten in te checken met de OV-chipkaart

Je maakt een fout. Je vergeet iets, of je beoordeelt iets verkeerd, je weet iets niet maar had het wel kunnen weten, of je denkt niet lang genoeg na over een aankoop. Het zijn vreselijk irritante momenten als je er achter komt dat je geld verspild hebt. Je kunt jezelf wel voor je kop slaan, zoals ze dat zo mooi uitdrukken. Je baalt, en je hebt spijt.

Aan de ene kant zorgen die negatieve emoties er voor, dat je iets leert en dat je je gedrag verbetert. Je leert iets over jezelf (bijvoorbeeld dat sommige kleding je niet staat, of dat je eigenlijk vrij lui bent en daar geld aan kwijt kunt raken). Je neemt je voor om het voortaan beter te doen. En vaak lukt dat. Sommige dingen uit het lijstje hierboven zijn me maar één keer overkomen. Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Aan de andere kant kunnen die emoties ook tegen je werken. Je wordt bang voor het maken van fouten en doet daarom de financiële administratie maar helemaal niet meer (en je laat het over aan je man, en zo leer jij het nooit), of je vindt een fout zo erg dat je er nooit meer wat over wil horen, en dus neem je ook niet de tijd om de fout zoveel mogelijk te herstellen (bijvoorbeeld een woekerpolis die je maar gewoon laat doorwoekeren omdat je er niet tegen kunt om te zien hoeveel geld je verloren bent), of je verpest gewoon je eigen humeur en je zelfvertrouwen door jezelf nog honderd keer aan die ene fout te herinneren. Jezelf honderd keer vertellen dat je een sukkel bent, daar word je niet vrolijk van…

Ik vind het zelf ook erg moeilijk om met dit soort momenten om te gaan. (En trouwens, dit soort ahem “leermomentjes” kun je natuurlijk ook hebben als er geen financiële dingen bij betrokken zijn. Zoals die keer dat ik een vriendin heel erg kwetste door iets wat ik spontaan zei, of die keer dat ik een collega beledigde, en zo voort, en zo verder). Waarschijnlijk is de beste manier om om te gaan met foutjes of spijt, om er iets van te leren als dat kan, en verder maar gewoon je schouders op te halen, de prijs te betalen (of sorry te zeggen, of de boel zo goed als mogelijk te repareren) en weer door te gaan met leven.

Maar makkelijk is  anders…

Advertenties

10 reacties

Opgeslagen onder Geld en besparen

10 Reacties op “Spijt en balen

  1. Wij noemen dat ‘leergeld’. Het is de prijs die je betaald om een les te leren. Als je het zo neemt haal je je schouders op en denk je ‘volgende keer beter’.

  2. johmar

    ooit leende ik geld aan iemand en niet zon klein beetje ook, en diep in mijn hart wist ik ,dat geld zie ik nooit meer terug, maar goed , weer een les geleerd en dat gebeurt me geen 2e keer, nou wel dus en weer gaat het om een flink bedrag ,een bedrag dat ik zelf ook goed kan gebruiken, want zo rijk ben ik nou ook weer niet, maar ja ik dacht die persoon te kunnen vertrouwen, helaas we zijn 5 jaar verder en meneer beloofd regelmatig dat ik het binnenkort echt terug krijg, tegen beter weten in blijf ik in contact want je weet natuurlijk nooit maar ik denk dat ik me er bij moet neerleggen dat ik dit geld ook nooit meer terug zie en misschien moet ik het contact ook maar verbreken want veel levert dit contact me niet op . wel weet ik dat ik na deze 2 keer echt nooit meer geld aan iemand ga lenen zelfs geen klein bedrag. dit waren dure lessen, maar nu heb ik er wel van geleerd,

    • Auw. En ja, het is mij dus ook overkomen. En misschien overkomt het me nog een keer. Het zit (gelukkig ook, misschien) in onze basis om andere mensen te vertrouwen. Heel jammer en pijnlijk als dat vertrouwen dan beschaamd wordt!

  3. N V

    Ehm erg herkenbaar. Door de nodige ervaringen ben ik inmiddels ook wijzer. Heb heeeel veel geld laten liggen omdat iemand van de belastingtelefoon?? me verkeerd had geinformeerd en ik het maar voor zoete koek heb geslikt, dan kan je jezelf wel voor je kop slaan 😦 En het geld lenen aan vrienden, eigenlijk wil ik zo niet zijn maar het is me een paar keer overkomen en ik heb het nooit terug gekregen, daarom nooit meer. Ook spullen uitgeleend nooit terug gekregen. Het ergste was dat ik na mijn scheiding een neef eropuit stuurde om mijn trouwringen en ander goud voor me te verkopen, dat zou hij wel effe doen, hij had het zogenaamd in een potje gedaan en was het kwijt???? Al overkomt me soms toch nog iets doms, soms moet je toch even verder speuren als je niet zeker bent over iets, het is nl best vaak zo dat je verkeerd wordt voorgelicht heb ik ontdekt. Om een voorbeeld te noemen, ik heb laatst best veel geld uitgegeven om een reusachtige denneboom uit mijn tuin te laten verwijderen die er al stond toen ik het huis indertijd aanvaarde. De woningstichting wilde dit niet doen indertijd dus ik heb em laten staan. De boom groeide inmiddels helemaal tegen de schuur en was zo’n 8 mtr dus ik had er genoeg van en heb em laten verwijderen. Daarna kwam ik er achter, omdat ik de boom niet zelf had geplant, ik en de buren er last van hadden de woningstichting dat dus wel had moeten doen..
    Ik zie het nu maar zo veel leergeld betaald voor deze levenslessen en nu maar hopen dat ik het in de toekomst beter doe.

    Spaarolifantje, bedankt voor je leuke blog, ik kijk er altijd naar uit 🙂

  4. NV

    Oeps sorry, gebeurd het weer, was ik te snel….. ik geef de nieuwe windows 8 de schuld. Wil je t nog een keer weghalen. Alvast bedankt 🙂

  5. NV

    Ow zie nu geen naam…alles in orde.

  6. gea

    Ik heb mijn id kaart gratis gekregen van de regering 2 a 3 jaar geleden zal denk ik nooit weer gebeuren.

    Groeten gea