Kijken wij anders tegen geld aan dan voor 2008?

Kijken wij anders tegen het leven aan dan voor de “Grote Crisis” van 2008 (en 2009, en 2010, en 2011… ) ? Denken we ook definitief anders over inkomsten en uitgaven, werk en investeringen, dan vóór dat jaar?

Een paar dagen geleden merkte ik al op dat er blijkbaar weer mensen zijn die gebruik maken van “leverage”, dat is wel een heel mooi woord voor “geld lenen van iemand anders om meer te kunnen beleggen”. De “leverage” staat op het positieve gevolg van deze hefboomconstructie,  namelijk dat je met minder geld meer winst kunt maken. Dat je daarentegen ook diep in de schulden kunt komen, daar wordt iets minder over gesproken.

Gisteren, zondag, liep ik even de stad in. Druk als nooit tevoren in de supermarkt, bij de drogist, en in de winkelstraten. Koopzondag, en er werd gekocht (ook door mij: boodschappen en tandenborstels). Is de crisis voorbij en kopen we weer totdat onze portemonnee leeg is? Sluiten we misschien zelfs weer leningen af voor dingen als een grotere tv of een krachtigere computer?

Of zouden er toch mensen zodanig geschrokken zijn van de afgelopen jaren dat ze nu wat meer grip houden over hun uitgaven? Zouden er meer mensen zijn die nadenken over de toekomst, over mogelijke werkeloosheid, en over het aflossen van leningen? Zouden ze later over onze generatie zeggen: “Ha ha, die stopt restjes in de diepvries. Maar ja, die heeft de grote crisis van nul acht nog meegemaakt, dus daar krijg je wel een tik van mee.”.

Zelf heb ik de afgelopen jaren wel veel ontdekt over geldzaken. Maar ik weet niet of dat door de crisis kwam, of gewoon omdat ik persoonlijk blijkbaar in die fase zat.

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Geld en besparen

4 Reacties op “Kijken wij anders tegen geld aan dan voor 2008?

  1. ooh leuke vraagstelling!
    Voor mij zelf persoonlijk denk ik dat het wel mee valt.
    Ik ben in 2004 ongeveer begonnen met consuminderen, dus ik was al vrij bedreven in zuinig doen. Het is zelfs zo dat in de eerste jaren van de crisis, ik meer geld had dan ooit!
    De schulden (met toen ex) waren afbetaald, dat scheelde een afbetaling van € 600,- per maand! En later (na de scheiding) kreeg ik een goede baan en heb ik prima verdient. Het was een redelijk modaal inkomen maar ik kon € 500,- per maand sparen. Luxe dus.

    Pas sinds wij verhuisd zijn en allebei onze baan kwijt zijn is het hier ook crisis. En het is geestelijk heel zwaar. Gelukkig ben ik altijd zuinig geweest en heb ik veel gespaard, wij leven nu al sinds januari enkel en alleen op spaargeld!

    Wat ik geleerd heb door onze persoonlijke crisis is dat ik met nog minder rond kan komen. Maar ik leer ook dat ik dat eigenlijk niet wil. Zodra het weer mogelijk is wil ik weer voor mijn idealen staan, en bijvoorbeeld biologische boodschappen halen. Voor mij helpt de crisis mij prioriteiten te stellen.

  2. Ik vind het wel lastig, ik kom zelf niet vaak op het winkelcentrum, maar als ik er ben is het er de laatste tijd altijd erg druk! Terwijl dat eerst niet zo was. Wij zijn sinds 2010 gaan besparen, dus wat dat betreft denken wij nu wel anders over geld!

  3. Mimi

    Na mijn scheiding in 2010 stond ik er alleen voor met 3 pubers. In mijn gedachten had ik het zwaar en kon ik amper rondkomen. Ik ben toen begonnen met het maken van een begroting en wat bleek: de helft van mijn (modale) inkomen kan ik overhouden om te sparen en af te lossen! En we leven er niet minder leuk van, maar wel een stuk bewuster. Zo houd ik een strak boodschappenbudget aan van €70 per week, restjes worden inderdaad bewaard voor ‘kliekjesdag’ (de enige dag dat we met een bord op schoot voor de tv eten), ga ik op de fiets naar mijn werk in plaats van met de auto, etc., etc. Ieder jaar doe ik een grote afbetaling op de hypotheek zodat de maandelijkse lasten dalen. Maar ik ga nog steeds naar theater en bioscoop en weekendjes weg met ieder kind apart. Ik heb mijn prioriteiten nu heel duidelijk voor ogen en het geeft zo ontzettend veel rust te weten dat je met veel minder geld heel fijn kunt (blijven) leven.

    • Wat goed dat je in staat was om er rustig voor te gaan zitten en om te zien dat je dus toch wel prima rond kon komen. Niet iedereen zal het in zo’n situatie voor elkaar krijgen om de zaken eens rustig (zonder angst of paniek) te gaan bekijken. Fijn dat je zo goed kunt leven!