Kinderpostzegels – kom maar op dan

Gisteravond de buurjongen op de stoep, in het donker: of we kinderpostzegels wilden kopen? Ja, daar gaan we dan maar weer 🙂 . Ik heb een serie kaarten gekocht die ik vast in de loop van de tijd wel kan versturen, een rijtje postzegels, en een doosje met pleisters. Twee jaar geleden ook al zo’n doosje pleisters gekocht, die waren helemaal fantastisch op m’n werk, als ik die te voorschijn haalde, wilden mijn collega’s altijd weten wat ik nou weer voor rare pleisters had.

pleisters2012

De pleisters die in 2012 verkocht werden, en het blikje waar ze in zaten.

Ik weet niet of de pleisters nu ook weer in een blikken doosje zitten, maar dat oude doosje heb ik ruim een jaar gebruikt om kleine dingen veilig in mijn tas te kunnen bewaren: een paar pleisters, een paar paracetamolletjes, een briefje van twintig euro. Huppakee, er in, en nooit meer vergruizelde paracetamolletjes onder in m’n tas, of heel lang zoeken naar een pleister.

Toen ik een keer bij mijn zus op bezoek was, bleek dat mijn nichtje net in een fase was waarin ze dat doosje fascinerend vond: het kon open, en dan weer dicht. En dan weer open. En dan weer… Nou ja, jullie snappen het, want jullie hebben die fase ook gehad, heel lang geleden. Dus toen heb ik dat doosje afgestaan aan mijn lieve nichtje 🙂

Dus kom maar op met die bestelling… (Ergens in november krijg ik het, begrijp ik).

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Geld en besparen

6 Reacties op “Kinderpostzegels – kom maar op dan

  1. Ik ken dat doosje pleisters helemaal niet van de Kinderpostzegelclub. Hopelijk komen ze hier ook gauw, want ook bij mij altijd paracetamolletjes in stukjes in m’n tas en pleisters waar de beschermpapiertjes half af zijn.

  2. wilma

    Ik heb ook kp gekocht en moest toen terplekke mijn IBAN nummer invullen. Oeps. Moest ik toch even zoeken. Bij mij staat hij ook nog niet op mn betaalpas…..

  3. Sara

    Ik heb ooit eens gelezen dat kinderpostzegels veel duurder zijn dan gewone postzegels. Vind het eigenlijk niet oké dat ze kinderen in zetten om mensen te overtuigen iets te kopen.

    Zelf met lood in mijn schoenen aangebeld vroeger, wat had ik er een hekel aan. Sparen zat toen al in mijn bloed. Helaas doe ik niet open want ik durf tegen kinderen geen nee te zeggen, lafaard die ik ben. Ze bewustmaken is niet mijn taak vind ik dus doe ik maar niet open.

    • Ik heb er vroeger nooit zelf mee hoeven lopen. Misschien deed onze school niet mee, of vonden mijn ouders het onzin? Ik kan me ook voorstellen dat dit juist weer voor sommige kinderen een eerste ervaring is met “verkopen”, iets wat ze dan later voor hun beroep gaan doen. Die mensen heb je ook nodig, toch? En voor jou zou het een oefening kunnen zijn in vriendelijk “nee” zeggen. Maar misschien drijf ik de hosanna-stemming dan wel te ver door? Ik weet inderdaad dat ik nooit kocht toen ze niet aan mijn deur voorbij kwamen en als ik straks weer ergens woon waar ze niet komen, bestel ik ook niet via de website of zo.

  4. Sara

    Oh, ik dacht dat iedereen dit moest, ik ben een dertiger trouwens.
    Weet nog dat ik direct uit school kwam en waar alle kinderen aan belden ging ik lekker naar huis, dan had ik weinig kans meer op verkoop als ik een uur later de deur uitging.

    Verkopers, daar prik ik dwars door heen gelukkig, ik weet niet wat het is, maar ik denk er nu wel over na want ik heb een kind, van nog geen drie…maar op een dag zal hij ook langs de deur moeten gaan. Misschien vindt hij het prima en dan ben ik alleen maar opgelucht en support ik hem.
    Hier is het nog steeds gebruikelijk voor schoolkinderen.

    Ik kan slecht nee zeggen, want kinderen zijn nog zo onschuldig en onbewust, dus tegen kinderen al helemaal niet. Pas als ze kunnen beargumenteren waarom ze iets verkopen zou ik in gesprek gaan maar de meeste kinderen doen al snel aan allerlei acties mee tegenwoordig, zonder te kunnen nadenken of te kiezen waarom.

    Zuurpruim-modus off:)

    Fijne dag!