Boek: The millionaire next door

Ik las de afgelopen weken het Engelstalige boek “The millionaire next door” van Stanley and Danko. Het boek beschrijft het onderzoek dat deze twee auteurs hebben gedaan naar miljonairs in de VS. 

Ze beschrijven hoe je je soms verkijkt op hoeveel geld andere mensen echt hebben.

Ze beschrijven mensen die geld uitgeven alsof ze miljonair zijn. Ze wonen in een groot huis in een sjieke wijk, rijden veel dure auto’s (en elke paar jaar een nieuwe), kopen veel dure kleding, sturen hun kinderen naar privé-scholen, en zo voort. Maar het kan dan zijn dat die mensen in werkelijkheid weinig geld hebben en hun huidige luxe levensstijl alleen kunnen financieren dankzij hun hoge huidige inkomen, of zelfs door schulden te maken. Als ze net iets teveel uitgeven of als ze hun baan of bedrijf kwijtraken, stort het hele kaartenhuis in.

Daarnaast heb je “the millionaire next door”: mensen die in dezelfde wijk wonen als jij, maar die echt miljonair zijn. En ze hebben dus een “gewoon” huis, een meestal vrij oude maar betrouwbare auto, saaie maar degelijke kleding, en hun kinderen gaan gewoon naar de gratis openbare scholen (in de VS) en worden als ze wat ouder zijn geacht om een bijbaantje te nemen als ze een brommer willen kopen. Het inkomen van deze “millionaires next door” hoeft niet eens heel hoog te zijn, maar ze hebben gewoon jarenlang geld overgehouden en nu hoeven ze zich eigenlijk nooit meer zorgen te maken over het verlies van hun baan of bedrijf, want ze zouden prima kunnen rentenieren van het geld dat ze al hebben.

Het boek beschrijft de verschillen tussen deze twee groepen. Het belangrijkste idee van het boek is daarbij dat de lezer, als die tenminste rijk wil worden in plaats van alleen maar rijk wil lijken, begrijpt welke dingen hij moet doen en laten om zo’n “millionaire next door” te worden.

Ik vond het een inspirerend boek. Het laat je in ieder geval nadenken over je gedrag, en over wat je nu echt wil bereiken in je leven. Het herinnert je er (misschien nogmaals) aan dat je bij andere mensen toch niet in hun portemonnee kunt kijken, en dat je niet altijd weet wie er geldzorgen heeft en waarom. Het doet me ook afvragen of er in mijn gewone buurtje misschien miljonairs wonen die gewoon genieten van hun leven, zonder dat daar statige statussymbolen bij horen. Ik ken zelf ook een paar mensen die zichzelf arm houden door rijk te leven, en ik vermoed dat ik ook een aantal mensen ken die het niet breed laten hangen, maar die wel geld hebben.

Een paar puntjes van kritiek heb ik wel. In de eerste plaats hebben de auteurs in hun onderzoek altijd heel erg gefocust op “mensen uit rijke wijken die toch weinig vermogen hebben” versus “mensen uit normale wijken die meer dan 1 miljoen dollar hebben”. Daarmee vallen heel veel andere mensen helemaal buiten beeld. Natuurlijk zijn er ook miljonairs die wel in een rijke wijk wonen, een luxe leventje leiden en dat ook kunnen blijven leiden als hun inkomen weg zou vallen. En natuurlijk zijn er ook heel veel mensen die heel zuinig leven en die alsnog nooit “beloond” gaan worden met een miljoen of meer op hun bankrekening. Gewoon, door pech, ziekte, laag opgeleid zijn, werken bij een bedrijf dat failliet gaat, enzovoort. Of misschien ook wel omdat ze met minder dan een miljoen ook tevreden zijn.

Ook hebben ze in hun onderzoek alleen miljonairs geïnterviewd die “gearriveerd” waren. Samen keken ze dan terug in de tijd om te begrijpen hoe het zo gekomen was. Mensen kunnen natuurlijk liegen als ze geïnterviewd worden, en kunnen zich beter voordoen dan ze zijn. Misschien mis je, als je achteraf kijkt, belangrijke momenten die mee hebben geholpen om rijkdom te creëren, omdat de interviewer er niet naar vraagt (niet eens weet dat het belangrijk is) en omdat de geïnterviewde het ook niet noemt.
Maar ook mis je, als je alleen achteraf kijkt, misschien mensen die bijvoorbeeld dezelfde dingen deden als deze miljonairs maar die uiteindelijk geen miljoen of meer hadden en daarom niet in de onderzoeksgroep terecht gekomen waren. De auteurs wijzen daar zelf ook wel een beetje op. Veel van de miljonairs in hun boek hebben een eigen bedrijf. Maar terecht zeggen de auteurs dat de overgrote meerderheid van de mensen die een eigen bedrijf beginnen nooit miljonair worden. Dus je moet niet als lezer denken: “weet je wat, ik begin gewoon een eigen bedrijf en dan word ik gegarandeerd miljonair”. Gelukkig waarschuwen de auteurs wel voor die valkuil.

Het boek beschrijft miljonairs uit de VS. Natuurlijk is de Nederlandse situatie anders. Belastingen zijn anders, sparen voor het pensioen gaat anders, de Nederlandse cultuur is toch iets anders… Daar moet je natuurlijk ook rekening mee houden als je als Nederlandse lezer tips en adviezen uit dit boek wil halen.

Op een gegeven moment werd het boek een beetje langdradig. De auteurs presenteren eigenlijk hun vele onderzoeken hier, dus daar horen cijfertjes en tabellen bij. Om dat iets te verlevendigen beschrijven ze dan vaak twee personen uit de onderzoeksgroepen (een arme big spender en een zuinige miljonair) om zo de onderlinge verschillen te laten zien. Op een gegeven moment gaat dat vervelen; ik haakte af bij de beschrijving van twee artsen, meneer Noord en meneer Zuid gedoopt.

Tenslotte had ik dit boek gekocht als kindle-versie. Ik heb ik het gelezen met een kindle-app op mijn laptop. De opmaak is dan echt heel lelijk. Lettertypes en lettergroottes veranderen halverwege de pagina, tabellen zijn uit een boek gescand en er bijna willekeurig tussenin geplakt, de ene keer rechtop staand en de andere keer op z’n kant. Misschien is de papieren versie veel beter…

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Geld en besparen

Een Reactie op “Boek: The millionaire next door

  1. Deze situaties vind je ook in Nederland. Even generaliseren: de zgn. ‘nouveau riche’ die zich van alles en nog wat verbeelden alsmede patserig leven en de oudfamiliekapitaal-rijken die zich daarop niet laten voorstaan, wier kinderen het moeten doen met weinig zakgeld en, inderdaad, een bijbaantje! Maar er zijn natuurlijk de nodige uitzonderingen.
    Het is jammer dat de ‘gewone’ burgers vaak tegen de nieuwe rijken aankijken en hun levensstijl willen imiteren. Nergens voor nodig, blijf liever origineel.