Geld geven aan jongere familieleden

Het gaat er nu echt van komen. Sinds de geboorte van oudste nichtje (nu 13 maanden geleden) loop ik bij mijn zus te “zeuren” dat ze een spaarrekening voor het kind moet openen. Maar ja, er waren eerst wat andere dingen belangrijk, zoals luiers verwisselen en nachtrust pakken . Maar binnenkort wordt er dan toch een rekeningnummer bekend, en daar zal ik dan geld op gaan storten. Mijn broer, die sinds ongeveer een half jaar vader is, gaat hetzelfde doen voor zijn zoon.

Mijn dilemma is nu: hoeveel ga ik geven?

Ik zou nichtje en neefje (en er is nog een nichtje op komst, en wie weet volgen er nog meer) graag een behoorlijk bedrag willen geven, iets, waardoor ze het later gemakkelijker aandurven om te gaan studeren. Dat is tegenwoordig niet meer “gratis”, zoals het in mijn tijd nog was (ik ben uit de tijd van de studiebeurs die nét voldoende was, als je zuinig was en als je je diploma enigszins op tijd haalde). Mijn vermoeden is, dat het over 17 jaar nog weer meer kost dan nu.

Op dit moment zijn zowel broer als zus van plan om zelf die studiekosten voor hun kind(eren) bij elkaar te sparen. Maar toch… Wie weet wat de toekomst brengt? Ik zou het leuk vinden als mijn bijdrage uiteindelijk echt nuttig is; en ik denk dat het bedrag daarvoor toch wel een paar duizend euro moet zijn. Om van te studeren, of om in een huis te steken, wie weet wat voor jonge mensen ze worden, met wat voor wensen? En ik geef eigenlijk liever op deze manier geld, dan dat ik duur kinderspeelgoed voor ze koop. (Nichtje’s favoriete speelgoed is trouwens een leeg buisje waar vitaminepilletjes in zaten).

Op dit moment neig ik naar 250 euro per jaar per kind. Ofwel ongeveer twintig euro per maand per kind, dat kan best van mijn budget af, want het zou per kind maar zo’n 1% van mijn inkomen zijn. En ja, stel dat ik werkeloos zou worden, dan zou ik natuurlijk de situatie opnieuw gaan bekijken. Met een bedrag van 250 euro per jaar en zeg 3% rente heb je na 18 jaar “slechts” 6500 euro. Daar kun je nu al nog geen jaar van leven, zelfs als student niet. En over twintig jaar is dat geld natuurlijk nog minder waard.

Tegelijkertijd lijkt het ook behoorlijk veel, 250 euro per jaar, niet? Want ik wil ook voorkómen dat mijn zus of broer (en later mijn neefjes/nichtjes) zich bezwaard voelen bij het aannemen van het geld. Die kunnen ook rekenen, en zien dat 250 euro per jaar toch heel wat is (normaal zullen we voor een verjaardag maximaal 25 euro uitgeven per persoon per jaar). Ze moeten zich ook niet omgekocht voelen of iets dergelijks.
En ik ben ook bang dat mijn ouders horen hoeveel ik geef en dat dan proberen te overtroeven… Ik ken hun neiging om zichzelf op te offeren voor hun nageslacht, zo zijn meevallers al vaker naar ons doorgesluisd, terwijl we over tegenvallers nooit iets horen.

Kortom, ik ben er nog niet helemaal uit. Waarschijnlijk ga ik er ook nog een keer met zus en broer over praten.

Wat vinden jullie?

Salaris weer binnen

Hoera, vandaag komt mijn salaris weer binnen. Het zal waarschijnlijk of hopelijk een redelijk mooi bedrag zijn. Ik krijg geen enorme hoop vakantiegeld, helaas misschien. Maar omdat ik onregelmatig werk, krijg ik per gewerkt uur een klein beetje extra als vakantiegeld. Dus eigenlijk krijg ik elke maand een beetje vakantiegeld.

Het geld is ook al bijna meteen weer verdeeld. De komende maand gaat er een groot bedrag naar een goed doel dat me na aan het hart ligt, en waar ik één keer per jaar geld aan geef op de verjaardag van mijn moeder (en ja, dat heeft een symbolische betekenis voor mij, en ja, gelukkig heb ik haar nog). Daarnaast staan de uitgaven voor huur en boodschappen alweer ingepland. En kan er dan nog een heel klein bedragje op de spaarrekening.

Deze maand heb ik weer veel werkuren, dus krijg ik volgende maand nog meer salaris. Dan zal er weer veel meer geld naar de spaarrekening kunnen.

Ondanks al deze uitgaven zal ik vandaag, na aftrek van de donatie aan het goede doel, toch circa 200 à 300 euro meer hebben dan precies één maand geleden nadat mijn vorige salaris uitbetaald werd. Dus er is toch wat vooruitgang.

Afvallen is niet makkelijk…

Gewicht kwijtraken is niet gemakkelijk, tenminste voor mij niet. (Ik ben me er bewust van dat dat voor sommige andere mensen anders is). Maar… Aangezien ik op 1 juli vijf kilogram kwijt moet zijn of anders de weddenschap met mijn vriend verlies, ben ik mijn uiterste best aan het doen. En… Het werkt! Na drie weken toch-wel-bikkelen is er al drie kilo af. Nog twee kilo te gaan in de komende ruime vijf weken dus, en dat zou eigenlijk wel moeten lukken.

Maar toch maar doorzetten, want ik kan nachtmerries krijgen van de gedachte dat ik het, door een tegenvaller, toch niet haal, waardoor ik 500 hele euro’s kwijt zou raken aan mijn vriend. Dat is de weddenschap namelijk.

En als ik het gehaald heb, min vijf kilogram, dan ga ik daarna ook gewoon door. Niemand zegt dat ik niet méér kwijt mag in die tijd (zolang ik maar gezond blijf eten, en dat doe ik).

Mijn vriend is al 3,5 kilo kwijt van de vijf kilo die hij kwijt moest. Bij ons allebei passen broeken net weer wat beter. Dat is alvast lekker. Ik droom er nu ook al van dat ik straks misschien weer in een maatje kleiner pas; dat zou fijn zijn, maar zover is het nog niet.

Beleggingen en emoties

Na mijn vorige post over het verlies van bijna 20% van mijn inleg in een bepaalde belegging, wilde ik daar nog even verder op doorgaan. Want… Als je belegt, dan neem je een risico. Namelijk het risico dat je een deel van het geld dat je inlegt, kwijtraakt (en misschien zelfs wel alles), en ook nog het risico dat je niet zoveel winst maakt als wat je gehoopt had.

Van dat risico moet je je echt bewust zijn als je gaat beleggen. Misschien heb je wel een financiële adviseur die je voorrekent hoeveel winst je wel niet kunt halen als er elk jaar 10% beleggingswinst is. Misschien heb jij daar geen financieel adviseur voor nodig en reken je jezelf gewoon rijk. Een “compound interest calculator” is gauw gevonden op het internet tegenwoordig.

Maar je hoort er dus minstens net zo goed bij stil te staan dat je verlies kunt draaien bij beleggingen. En dan moet je je afvragen of jouw financiële situatie daar wel tegen kan (kún je dat geld wel missen?) en of jij daar wel tegen kan (ga je domme beslissingen nemen als je 20% of 40% in de min staat? Ga je jezelf de rest van je leven uitfoeteren om die domme fout in 2008?).

Ik vind dit gevalletje redelijk leerzaam voor mezelf. Ik merk dat ik het niet leuk vind om 135 euro kwijt te zijn. Hoe zal ik het vinden als de prijs nog verder zakt? En natuurlijk gaat het nu nog maar om maximaal 750 euro, een bedrag dat ik er met een paar dagen hard werken weer bij kan verdienen. Maar stel dat het gaat om bedragen van tien keer zoveel? Of honderd keer zoveel? Hoe zou ik me dan voelen?

Bij dit soort aandelen in fondsen maak je het verlies pas echt als je de aandelen verkoopt. Ik had 141,229 aandelen, en die heb ik nu nog steeds. Stel dat de waarde weer gaat stijgen, dan maakt dat mijn huidige verlies weer goed, als ik tenminste mijn aandelen gewoon vasthou tot die tijd.

Wie weet is het zelfs wel slim om, zodra dat kan, aandelen bij te kopen. Nu zijn ze in de aanbieding! Als ze straks weer in waarde gaan stijgen, maak ik dan een mooie winst.

Maar ja, wie zegt dat de waarde ooit weer gaat stijgen? Niemand kan het beloven, en dus wordt mijn beslissing een “gok”, gebaseerd op de informatie die ik heb.

Zo is beleggen niet alleen iets waar je over na moet denken, maar ook nog iets wat met emoties te maken heeft: angst voor verlies, hoop op winst, overmoed en hebzucht misschien ook. En dan uiteindelijk misschien tevredenheid over het behaalde resultaat, of teleurstelling. Het is moeilijk, of misschien wel onmogelijk, om als belegger die emoties buiten te sluiten, terwijl dat misschien eigenlijk wel moet als ze je beslissingen op de verkeerde manier beïnvloeden.

Beleg jij? Laat je daarin je gevoel meespreken?

Wat te doen met een financiële meevaller?

Een Amerikaanse website had laatst een blogpost over dat je ook zou moeten nadenken over wat je met een financiële meevaller zou doen. Dat je daar zelfs een plan voor zou moeten opstellen, misschien zelfs verschillende voor een kleine, een middelgrote en een grote meevaller.

Als je geen idee hebt van waar je geld heen gaat, welke schulden je hebt of wat je in de toekomst graag wil bereiken met je geld, ja, dan kan ik me voorstellen dat je met een plotselinge meevaller gekke dingen gaat doen. Want hee, extra geld waar je niet op gerekend had, waarom zou je daar iets nuttigs mee doen?

Maar natuurlijk moet je ook met meevallers juist wel iets doen waar je ook op de langere termijn nog blij mee bent!

Ik heb in mijn hoofd al een soort standaard rijtje van wat ik zou doen:

1. Kijken of het geld wel echt van jou is. Dit is natuurlijk niet bij alle meevallers nodig, maar misschien moet bijvoorbeeld de belastingdienst nog een deel van je krijgen. En laatst had ik het nog over oplichters… Ook dan is de check “is dit wel echt allemaal mijn geld?” wel een goede voordat je verder gaat.

2. Een minieme buffer aanleggen. Afhankelijk van je gezin en situatie iets van 1000 tot 5000 euro. Bereken een basisbuffer op de site van het Nibud. Had je dit al? Door naar stap 3…

3. Schulden afbetalen. Behalve de hypotheek en behalve misschien ook schulden waar je geen of weinig rente voor betaalt (ikzelf zou ze wel aflossen, ik ben schulden altijd liever kwijt dan rijk). Had je al geen schulden meer? Door naar de volgende stap.

4. Een grotere buffer aanleggen, zodat je wat grotere financiële tegenslagen ook op kunt vangen.

5. Als er dan nog geld over is, zou ik het eerst even rustig op één of meerdere spaarrekeningen zetten en nadenken over de opties: aflossen van een hypotheek, eventuele beleggingen doen, misschien extra geld inleggen voor je pensioen, geld wegschenken (bijvoorbeeld aan een goed doel of aan familieleden), geld in deposito’s wegzetten, geld investeren in een opleiding en/of in een eigen bedrijfje, en zo voort. Maar me dunkt dat je tijd genoeg hebt om daar verder over na te denken, daar is geen haast bij. (Bij financiële tegenvallers is er vaak wel tijddruk, bij financiële meevallers… zelden, denk ik zo).

Beleggen in duurzaam vastgoed

Er was eens… een Spaarolifantje dat op een Amerikaanse site las, dat je je beleggingen moest spreiden. Een van de spreidingsmogelijkheden, en een slimme, zei deze site, was om ook wat geld in vastgoed te stoppen. Ofwel rechtstreeks (zelf een “pand” kopen en er in wonen of het verhuren), ofwel via aandelen in een vastgoedfonds. Want vastgoed, zei de site, was niet erg winstgevend, maar wel een behoorlijke stabiele belegging. Daarmee kon je dus de meer volatiele (“wisselende”) koersen van andere beleggingen een beetje afdempen.

Ik vond het logisch en slim klinken. Ik had geen honderdduizenden euro’s ter beschikking om zelf iets te kopen. Dus… Ik ging beleggen in vastgoed! Een klein percentage van je totale beleggingen was al voldoende voor een mooi stabiliserend effect, zei de Amerikaanse site, dus ik begon eens voorzichtig met 500  euro. En vond een mooi, milieuvriendelijk fonds om dat te doen. Blijkbaar was onder andere het pand waar de bibliotheek van Delft in huist, in hun bezit. Cool. Daar kom ik wel eens om boeken te lenen! Later voegde ik maandelijks nog een klein bedragje toe aan dit fonds, tot een totaalbedrag van 758 euro. Dit is tot nu toe het resultaat:

Resultaat: bijna -18%

Auw… Dat doet toch wel een beetje zeer… 135 euro zomaar verdwenen. Stel dat ik tien keer zoveel had ingelegd (stel dat ik een beetje rijker was dan wat ik ben), dan had daar -1350 gestaan. Zo maar, huppakee, weg. En dan is dit nog “slechts” een verlies van 18%. (Hier meer…).

Toevallig vielen mijn eerste stapjes op de vastgoedmarkt samen met problemen op die markt. Wat ik er van begrijp, zijn er door de economische crisis minder bedrijven die vastgoed willen huren, is er dus meer aanbod van lokaties en minder vraag ernaar, en dus zijn de huuropbrengsten (als er al een huurder gevonden wordt) lager. Dit vastgoedfonds moest ook mede daarom de waarde van de in bezit zijnde panden naar beneden bijstellen. (Zoals het huis van mijn vriend ook ooit 220.000 euro waard was, en nu nog maar 180.000 euro, simpelweg omdat geen enkele koper nog zo gek zou zijn om er meer voor te betalen; zo zouden ook deze panden minder waard zijn nu omdat een eventuele koper er minder voor zal willen betalen, omdat hij ook minder huuropbrengst verwacht).

Dus de prijs per aandeel daalde en daalde. Half februari is plotseling de handel in dit fonds helemaal stopgelegd. Ik kan geen aandelen ervan kopen of verkopen op dit moment. Niemand kan dat. Op de site van Triodos staat dat het fonds een nieuwe structuur zal krijgen en dat dit mogelijk eind mei voor elkaar zal zijn. Ik snap niet helemaal wat dat inhoudt; maar wacht het rustig af. Iets anders kan ik ook niet doen, want mijn geld zit er in vast.

… Dat vind ik trouwens nog wel raar, ik heb nooit toestemming gegeven aan hen om mijn geld twee maanden of langer vast te houden. Ik kocht aandelen, in de veronderstelling dat ik die altijd, op elk moment,  zou kunnen verkopen als ik dat zou willen. Blijkt dus nu niet zo te zijn. Ik denk trouwens wel dat dit een vrij uitzonderlijke situatie is!

Ik ben ook erg benieuwd naar de toekomst. Ik denk dat andere aandeelhouders ook niet blij zijn met de huidige gang van zaken (hoewel ik nog nergens iets van kritiek gelezen heb). Als de handel weer op gang mag komen, betekent dat misschien een verdere daling van de waarde, omdat mensen hun aandelen misschien gewoon kwijt willen, desnoods tegen een fiks verlies. (En dan krijg je dus weer: meer aanbod van aandelen dan vraag ernaar, dus daar keldert de prijs). Ik denk dat de beheerders van het fonds met een heel goed verhaal en een heel goed voorstel moeten komen, om te voorkomen dat mensen hun aandelen kwijt willen.
En aan de andere kant zijn er misschien ook wel mensen die zien dat het fonds wel een aantal mooie panden bezit en beheert. Die panden zijn natuurlijk niet opgelost in het niets, die vertegenwoordigen nog steeds waarde. En misschien in de toekomst wel weer meer waarde dan nu. Misschien zijn er dus ook wel mensen die denken: mooi, dat fonds is nu in de aanbieding, die aandelen wil ik hebben. Dan is er toch ook vraag, straks…

Dus… ik ben benieuwd. En ik hou jullie op de hoogte…

Een nieuwe dag!

Ik sta te springen om aan deze nieuwe dag te beginnen. Gisteren bij de schoonouders geweest, en daardoor lekker uitgerust en een beetje verwend. Dus vandaag kan ik de boel weer helemaal aan. Zéker met nu nog steeds twee volle vrije dagen voor de boeg.

En er moet nog genoeg gebeuren. Zo moet er dringend eens opgeruimd en afgewassen worden. Misschien moet er eens een zwabber door de badkamer gehaald worden, maar hee, alleen als ik er tegen die tijd nog zin in heb.

Daarnaast wil ik graag iets voor mijn werk gaan doen. Betaald en wel hoor, maar een klus die ik op elk moment van de dag, thuis of dáár, kan klaren. Dus waarom niet op een verder vrije dag, hebben we dat ook weer gehad.

Dan misschien nog wat plannen maken voor ontmoetingen met vrienden en familie in de komende weken. En misschien ook nog wat extra beweging nemen, zodat ik morgen weer een onsje of wat dichter bij mijn doel ben.

Dus hallo nieuwe dag, ik heb er zin in!